莫哈莫是个刻苦耐劳的工人。他每天都定时到农场去耕种，施肥，拔草和灌溉。 到了晚上，他就和家人闲聊。这种生活他还非常享受的。 因为他喜欢那种不受约束的生活和以劳力换取金钱。
有一天，政府突然宣布马来人做生意将获得政府的支柱。希迪觉得这是一个好机会。她赶紧告诉莫哈莫这消息。
“Abang, kerajaan ada bantuan kewangan untuk usahawan bumiputra. Saya berpendapat inilah masa kemasan untuk ubah kehidupan kita.”
“Kenapa nak ubah? Sekarang kehidupan kita pun ok. Tak payah susah payah dapatkan subsidy untuk benda yang baru.”
“Bang, ku sentiasa harap bang boleh beli baju yang baru untuk mu tapi gaji yang sikit tu hanya cukup untuk makan sahaja.”
“Ok. Saya akan dapatkan borang besok.”
莫哈莫就这样成了饮食店的老板。他每天就在顾店而希迪就去逛街。她每天买了不少的衣服。一开始他们的生活还过得去，但是希迪却越买越凶。他的店就开始面对负值，许多商家都到店铺追数。
“Siti, jangan beli baju baru lagi. Sekarang ku punyai keuntungan tak dapat lar banyak.”
“Bang, siti nak pergi jumpa kawan mestilah pakai baju cantik.”
“Tapi keuntangan kita tak cukup untuk baju siti.”
“Jangan lah risau. Kerajaan mesti jaga kita. Mereka pun tak ada masa nak hirau perniagaan yang kecil ni.”
但是不到一个月，政府被其它政党代替。新政府实行同等政策对人民一视同仁。莫哈莫就是因为生意的失败被判入穷境。于此同时，大马有超过俩万宗类似事件。
“Buah Cempedak di luar pagar,
Ambli galah tolong jolongkan,
Kalau tak ada galah,
Jangan lah nak terbang pokok,
Buah Cempedak hanya lar result,
Ingatlah akar buah cempedak,
Usur yang berlainan jadi lar pokok cempedak. “
